Η Κρήτη και οι Κρητικοί βρίσκονται ξανά στο μάτι του κυκλώνα. Ένα περιστατικό με μπαλοθιές, ένας κύκλος αίματος που ξύπνησε από το μακρινό 1955, στάθηκαν αρκετά για να στοχοποιηθεί ένα ολόκληρο νησί. Για άλλη μια φορά, τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα βρήκαν εύκολο στόχο: την Κρήτη.
Καθημερινά, εκπομπές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές, αλλά και πλήθος σχολίων στα social media, βρίζουν, ειρωνεύονται και γενικεύουν. «Οι Κρητικοί έτσι», «οι Κρητικοί αλλιώς» — λες και μια κοινωνία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων μπορεί να μπαίνει σε ένα και μόνο τσουβάλι.
Και όμως, σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Υπάρχουν περιοχές που μαστίζονται από διακίνηση ναρκωτικών. Στον Έβρο, άνθρωποι δίνουν καθημερινά μάχη με τα κυκλώματα που προσπαθούν να περάσουν παράνομα μετανάστες. Στη Σαμοθράκη, οι κτηνοτρόφοι έχουν φτάσει στα όριά τους με την ευλογιά των αιγοπροβάτων. Σχολεία γίνονται τόποι βίας. Γυναίκες κακοποιούνται μέσα στα σπίτια τους.
Μέσα σε όλα αυτά, η δημόσια συζήτηση επιλέγει να εστιάζει ξανά στην Κρήτη, στις μπαλοθιές, στις βεντέτες και στα στερεότυπα. Αντί να αναζητούμε λύσεις στα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, προτιμούμε να δαιμονοποιούμε ένα νησί, ένα νησί που, παρά τις δυσκολίες, παράγει, αγωνίζεται και κρατά ζωντανές αξίες που αλλού έχουν ξεχαστεί.
Η Κρήτη δεν είναι μόνο οι μπαλοθιές. Είναι η φιλοξενία, η περηφάνια, η ιστορία, η μουσική, οι άνθρωποι που προσφέρουν, που δουλεύουν, που αντιστέκονται. Και είναι άδικο, βαθιά άδικο, να επιτρέπουμε σε λίγους ακραίους ή σε μεμονωμένα περιστατικά να στιγματίζουν έναν ολόκληρο τόπο.
Ήρθε η ώρα να δούμε πιο καθαρά. Να σταματήσουμε να χωρίζουμε, να κατανοήσουμε και να μιλήσουμε για τις ρίζες των προβλημάτων — όχι για τους εύκολους τίτλους των δελτίων.
Η Κρήτη αξίζει σεβασμό. Όπως και κάθε γωνιά αυτής της χώρας.
