Γράφει η Αγγελική Σ.
Κάθε καλοκαίρι, όταν οι φλόγες καίνε τη χώρα μας, βλέπουμε τις ίδιες σκηνές..
Ανθρώπους που τρέχουν να σώσουν τη ζωή τους, τα σπίτια που γίνονται στάχτη, τα δάση που εξαφανίζονται. Αλλά υπάρχει κάτι που με πονάει περισσότερο από όλα: τα ζώα που μένουν πίσω, εγκαταλειμμένα στον τρόμο τους.
Ένα σκυλί δεμένο σε μια αλυσίδα, μια γάτα παγιδευμένη, πρόβατα και αγελάδες, αλεπούδες, χελώνες κτλ. που καίγονται ζωντανά…
Αυτά δεν έχουν ψυχή;
Κι όμως, συχνά γίνονται απλώς «απώλειες» στα χαρτιά, ενώ οι εικόνες τους μένουν καμμένες στις συνειδήσεις μας.
Καταλαβαίνω τον πανικό. Καταλαβαίνω ότι όταν η φωτιά είναι κοντά, το μυαλό σου πάει στο σπίτι, στα πράγματα, στη δική σου ζωή. Αλλά το να ξεχνάς ένα ζώο δεν είναι απλώς λάθος – είναι έγκλημα κατά της συνείδησης σου. Είναι προδοσία προς ένα όν που σε αγαπούσε άνευ όρων.
Όταν αποφασίσαμε να φέρουμε ένα ζώο στη ζωή μας, αναλάβαμε μια ευθύνη. Αυτή η ευθύνη δεν σταματά όταν έρχεται η δυσκολία – τότε ακριβώς γίνεται πιο σημαντική. Τα ζώα μας στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές, μας δίνουν άνευ όρων αγάπη. Το λιγότερο που τους χρωστάμε είναι να μην τα εγκαταλείπουμε όταν έχουν ανάγκη από εμάς.
Ούτε στον χειρότερο μας εφιάλτη τέτοια
εικόνα.
