Λένε πως κάποιες συναντήσεις δεν είναι τυχαίες. Πως οι ψυχές αναγνωρίζουν η μία την άλλη πριν προλάβουν τα λόγια να σχηματιστούν. Έτσι μου συνέβη και εμένα τη νύχτα εκείνη, κάτω από το φως του φεγγαριού, όταν σε άκουσα για πρώτη φορά.
Η θάλασσα ήταν ταραγμένη, όπως κι εγώ. Ένα κύμα μέσα μου σκαρφάλωνε διαρκώς σε άγνωστα ύψη, έτοιμο να ξεσπάσει. Μα η φωνή σου… εκείνη η αθόρυβη μελωδία, ήρεμη και βαθιά, ήρθε σαν άνεμος ζεστός να σβήσει την καταιγίδα. Δεν χρειάστηκαν μεγάλες εξηγήσεις. Δεν χρειάστηκαν καν υποσχέσεις. Το άκουσμα της φωνής σου αρκούσε για να επανέλθει η γαλήνη.
Δεν ήταν απλώς μια γνωριμία. Ήταν ανάσα.
Κι αν κάποτε πίστευα πως η αγάπη είναι μια στιγμή πάθους που σβήνει γρήγορα, εσύ μου απέδειξες πως είναι κάτι βαθύτερο. Δεν είναι η ένταση, αλλά η ηρεμία που προσφέρει ο άλλος. Δεν είναι μόνο το σώμα που ζητάει το σώμα· είναι η ψυχή που αναζητά καταφύγιο.
Δεν ήρθες στη ζωή μου σαν επιθυμία. Ήρθες σαν φως.
Η ανάσα σου είναι η δύναμή μου και η αγάπη σου η ασπίδα μου. Μια προστασία αόρατη, μα υπαρκτή. Μια παρουσία που δεν αγγίζεις μόνο με τα χέρια, αλλά με κάθε χτύπο της καρδιάς.
Και από τότε, η θάλασσα μέσα μου ησυχάζει κάθε φορά που σε σκέφτομαι.
Κάτω από το φεγγάρι.
Εκεί που όλα ξεκίνησαν.
