Μην αφήσεις να μπει στο μυαλό σου ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αφηγηθεί την ιστορία του.
Γιατί όποιος δεν ξέρει από πού έρχεται, δεν περπάτησε ποτέ με βήματα που άφησαν σημάδια στη γη.
Να τον ρωτήσεις για τις ρίζες του.
Όχι για διευθύνσεις και χάρτες, αλλά για τις νύχτες που τον διαμόρφωσαν, για τα πρόσωπα που τον πλήγωσαν χωρίς να τον σπάσουν, για τις μέρες που στάθηκε όρθιος ενώ όλα γύρω του έτριζαν.
Αν δεν θυμάται τίποτα από αυτά, τότε δεν θυμάται ούτε τι σημαίνει να ζεις.
Πρόσεξε να έχει παρόν.
Να στέκεται μπροστά σου, όχι σαν σκιά, ούτε σαν κάποιος που περιμένει να αγαπηθεί απλά για να επιβεβαιωθεί.
Να μπορεί να πει «εγώ είμαι αυτός» χωρίς να τρέμει η φωνή του.
Και τέλος, να έχει μέλλον.
Όχι ένα όνειρο που λέγεται και πετάγεται, αλλά σχέδια που χτυπούν με ρυθμό μέσα στο στήθος του.
Να βλέπεις στα μάτια του κάτι που προχωρά, κάτι που θέλει, κάτι που δε φοβάται να χτίσει.
Τότε μόνο να ανοίξεις χώρο μέσα σου.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι φλόγα που απλά ανάβει.
Είναι ιστορία που γράφεται.
Και για να γραφτεί, χρειάζονται δύο άνθρωποι που θυμούνται, υπάρχουν, και υπόσχονται.
