Του φωτεινουλη
Το Ηράκλειο φέτος μοιάζει να έχει χάσει τον παλμό του κι αυτό δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής. Είναι ζήτημα στοιχειώδους σεβασμού προς μια πόλη που υποτίθεται πως θέλει να λέγεται «πρωτεύουσα» της Κρήτης. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους: καμία χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, μισά φωτάκια να τρεμοσβήνουν στις πλατείες, σπιτάκια και στολισμοί εξαφανισμένοι, σαν κάποιος να πάτησε ένα νοητό “mute” σε ό,τι θύμιζε γιορτή.
Κι αν ήταν μόνο αυτό; Σκουπίδια στους δρόμους, φανάρια χαλασμένα, πεζοδρόμια που μοιάζουν εγκαταλελειμμένα στη μοίρα τους. Το κέντρο και οι γειτονιές δίνουν την εντύπωση μιας πόλης που έχει παραιτηθεί από τον εαυτό της. Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς δυσάρεστη· είναι επικίνδυνη, υπονομεύει την καθημερινότητα, την ασφάλεια και τελικά την ίδια την αξιοπρέπεια των κατοίκων.
Αναπόφευκτα προκύπτει το ερώτημα: πού βρίσκεται η δημοτική αρχή; Γιατί δείχνει να κοιτά αλλού, την ώρα που το Ηράκλειο μετατρέπεται σε μια γκρίζα, ανοργάνωτη, σχεδόν αφιλόξενη εκδοχή του; Οι δημότες δεν απαιτούν θαύματα. Απαιτούν τα βασικά. Φωτισμό που λειτουργεί, καθαριότητα, τάξη, μια στοιχειώδη πρόβλεψη ώστε η πόλη να μη μοιάζει εγκαταλελειμμένη.
Όταν μια πόλη βυθίζεται στο σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά, δεν φταίνε ούτε οι συγκυρίες ούτε η «έλλειψη πόρων». Φταίει η αδιαφορία. Και αυτή, δυστυχώς, είναι πιο εμφανής φέτος από κάθε άλλη χρονιά.
Το Ηράκλειο αξίζει καλύτερα.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση για να το λάμψει ξανά.
