Κάποιες αγάπες δεν αρχίζουν ποτέ πραγματικά. Μόνο συμβαίνουν ανάμεσα σε βλέμματα, σε μισές κουβέντες, σε ανάσες που μπερδεύονται σε ένα δωμάτιο λίγο πριν ειπωθεί η αλήθεια.
Εκείνη τον αγαπούσε με τρόπο που την τρόμαζε. Το σώμα της τον αναγνώριζε πριν καν εμφανιστεί στο κατώφλι. Τον άκουγε να έρχεται, και η καρδιά της χτυπούσε σαν να ήθελε να σπάσει το στέρνο και να τρέξει να τον συναντήσει πρώτη. Ό,τι είχε, ό,τι πίστευε πως ήταν, έλιωνε κάθε φορά που εκείνος την κοίταζε.
Μόνο που εκείνος δεν καιγόταν.
Ήξερε όμως πώς να παίζει το παιχνίδι. Να αγγίζει με το σωστό βάρος, να χαμογελάει με την κατάλληλη γωνία του στόματος, να λέει τις λέξεις που ξυπνούσαν μέσα της φωτιές.
Κι εκείνη πίστευε. Ή, όχι ακριβώς. Ήθελε να πιστέψει.
Τον περίμενε τα βράδια σαν παιδί που περιμένει την καταιγίδα. Με λαχτάρα. Με φόβο. Με ανάγκη. Εκείνος εμφανιζόταν, την άγγιζε σαν κάποιος που ξέρει ακριβώς πότε πονάς και πού. Κι έπειτα έφευγε, σαν να μην είχε αφήσει τίποτα πίσω. Μα είχε αφήσει. Κάθε φορά άφηνε περισσότερα από όσα έπαιρνε. Και η καρδιά της το ήξερε.
Μια νύχτα, εκείνη δεν μίλησε. Δεν έτρεξε κοντά του. Δεν τον κοίταξε με τα μάτια που υπόσχονταν να καούν για εκείνον. Στεκόταν απλώς. Ήρεμη σαν άνθρωπος που πέρασε μέσα από φωτιά και σήμερα δεν καίγεται πια.
Εκείνος μίλησε πρώτος, μα η φωνή του δεν είχε πια εκείνη τη σιγουριά.
– Τι έχεις;
– Τίποτα, είπε. Απλώς έμαθα πού είναι η φλόγα και πού η στάχτη.
Δεν θύμωσε. Δεν έκλαψε. Δεν ικέτεψε.
Και εκείνος το ένιωσε για πρώτη φορά: κάτι να φεύγει από εκεί που νόμιζε πως είχε τον έλεγχο.
Η πόρτα έκλεισε πίσω του.
Δεν γύρισε.
Και εκείνη; Δεν έσβησε. Δεν έμεινε μισή.
Απλώς έμαθε να δίνει το πάθος της μόνο εκεί που συναντάει άλλο πάθος, όχι αντανάκλαση.
Κάποιες αγάπες δεν αρχίζουν ποτέ πραγματικά.
Μερικές, όμως, τελειώνουν εγκαίρως.
Κι αυτό είναι σωτηρία.
