Δεν ξέρω τι φταίει και έχει τέτοια εικόνα η ομάδα του ΟΦΗ. Είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις όπου η πραγματικότητα δεν ταιριάζει ούτε με το ρόστερ, ούτε με τις φιλοδοξίες, ούτε με τη βαριά φανέλα που κουβαλά ο σύλλογος. Η εικόνα της ομάδας δείχνει να μην “κουμπώνει” σε κανένα επίπεδο: άλλο θέλει να παίξει, άλλο μπορεί, κι άλλο τελικά αποδίδει στο γήπεδο.
Οι παίκτες μοιάζουν μπλοκαρισμένοι, η δημιουργία είναι φτωχή, η ένταση δεν θυμίζει μια ομάδα που παραδοσιακά στηρίζεται στη δύναμη, στη συνοχή και στη σπίθα της έδρας της. Τα εύκολα λάθη στην άμυνα, η αδυναμία στη μετάβαση, η έλλειψη συγκέντρωσης στα κρίσιμα λεπτά – όλα συνθέτουν μια εικόνα που κανείς στην Κρήτη δεν μπορεί να αποδεχτεί ως “φυσιολογική”.
Φταίει ο προπονητής; Φταίνε οι παίκτες; Φταίει η διοίκηση; Ίσως λίγο από όλα, ίσως και τίποτα από αυτά. Το βέβαιο είναι πως ο ΟΦΗ δείχνει να έχει χάσει τον αγωνιστικό του χαρακτήρα – αυτό το ιδιαίτερο μείγμα πάθους, σκληράδας και ποδοσφαιρικής αξιοπρέπειας που πάντα τον έκανε να ξεχωρίζει, ακόμα και στις κακές του χρονιές.
Ο κόσμος, που γέμιζε το “Γεντί Κουλέ” για να σπρώξει την ομάδα, τώρα αναρωτιέται: πού πάμε; Τι περιμένουμε; Και κυρίως: ποιος θα πάρει την ευθύνη να αλλάξει αυτή την εικόνα;
Γιατί ο ΟΦΗ δεν είναι μια οποιαδήποτε ομάδα. Είναι σύμβολο, είναι συνήθεια ζωής, είναι κομμάτι της τοπικής ψυχής. Κι αυτό ακριβώς κάνει τόσο σκληρή την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα. Όσο όμως υπάρχει κόσμος που νοιάζεται, όσο υπάρχει φωνή που απαιτεί, η ελπίδα δεν χάνεται. Το θέμα είναι ποιος θα βγει μπροστά και θα δώσει ξανά ταυτότητα σε μια ομάδα που μοιάζει να την έχει προσωρινά ξεχάσει.
