Η γεύση της σε ξελογιάζει και το άρωμά της σε μαγεύει∙
σαν πρωινή αύρα σε παλιό μπαλκόνι,
σαν άγγιγμα που δεν το περίμενες,
σαν υπόσχεση που δεν ειπώθηκε αλλά την ένιωσες να σε γεννά ξανά.
Κάποτε, τα κορίτσια κρατούσαν λεύκωμα.
Έγραφαν με ροζ στυλό, σχεδίαζαν καρδιές,
κολλούσαν ξεραμένα λουλούδια,
σημείωναν μυστικά και όνειρα που έμοιαζαν υπερβολικά μεγάλα
για την ηλικία τους —
αλλά ποτέ, ποτέ υπερβολικά μεγάλα για την ψυχή τους.
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε πάλι;
Ίσως ναι.
Γιατί το λεύκωμα δεν ήταν χαρτί.
Ήταν καταφύγιο.
Ήταν ο τόπος όπου η αθωότητα συναντούσε τη λαχτάρα.
Όπου η ελπίδα είχε ακόμη φωνή.
Όπου ήξερες ότι η αγάπη δεν χρειάζεται να είναι τέλεια — μόνο αληθινή.
Η επιστροφή στην αθωότητα
δεν είναι οπισθοδρόμηση.
Είναι επιστροφή στις ρίζες.
Σε εκείνες τις προαιώνιες αξίες
που κάνουν τον άνθρωπο άνθρωπο:
τριγμούς καρδιάς, βλέμματα που λένε περισσότερα από λόγια,
καλωσορίσματα χωρίς κινητά,
αγκαλιές που δεν κρατούν χρόνο.
Κι ίσως, κάπου εκεί,
ανάμεσα σε σελίδες λευκές ή κίτρινες από τον χρόνο,
να ξαναβρούμε την αθωότητα που χάθηκε
όχι επειδή την αρνηθήκαμε,
αλλά επειδή κάποτε φοβηθήκαμε να την κουβαλάμε.
Και αν ξαναρχίσουμε τα λευκώματα,
ίσως ξαναμάθουμε να αγαπάμε
με τον τρόπο που αγαπούσαμε όταν ήμασταν ακόμη αληθινοί.
